Carpento’s geblaat

Nog minder zin als vorige keer. See you donderdag > : D

Wel zin om te rijden (gisterochtend al), maar niet om te bloggen.

Morgen weer een kans, dan alweer #18.

En nu is het over. Iemand al opgevallen dat deze blog niet meer zo Oranje is als eerder ?

Net weer de wedstrijd zitten kijken, jammer dat we verliezen maar dat was zo te zien wel terecht.

Nu weer gewoon lekker rustig verder, laten we dan maar Guus aanmoedigen, maar ik vind het ook niet erg dat het wat rustiger wordt. We hebben twee wedstrijden dik genoten, de derde iets minder, en de vierde was gewoon niet zo aardig.

Maar het is leuk geweest

Donderdagmorgen, tegenwoordig ongeveer vaste prik: autorijden Ging vandaag eigenlijk best wel lekker voor mn gevoel. Niet dat het foutloos was, maar ik begin wat vertrouwd te raken, en dat voelt wel prettig.

Schakelen gaat steeds automatischer en zonder naar die pook te kijken, wat ik voorheen veel te veel deed. Ook de tellertjes laat ik wat meer voor wat ze zijn. Je kunt beter op de weg letten, en je instructeur roept vanzelf als je 100 rijdt ipv 80 Tenminste: ik was ‘m net voor met het gas loslaten maar hij zag natuurlijk achter elke boom een fototoestel staan…

Snelweg rijden is relaxed, halve draai op de weg stelt geen kloot voor, en draaien door middel van steken is wel erg preciesiewerk met de koppeling. Frustrerend nog.

Volgende week twee lessen, dus dat gaat lekker Ik heb er zin in.

Die was niet zo boeiend, afgelopen zaterdag van 10:00 tot 11:00. Wat wel leuk was: mn vriendinnetje ging meerijden op de achterbank

Verder niet echt speciale dingen gedaan, beetje vanalles wat eigenlijk.

Owja, meissielief is afgelopen donderdag geslaagd voor dr rijbewijs, dus ik sta op achterstand :p

De snelweg op, klinkt heel spannend. Zeker toen ik terugdacht aan hoe snel ik tachtig kilometer per uur al vond, dan moest 120 wel helemaal gruwelijk zijn.

Nou, dat viel eigenlijk best mee. Bij de eerste keer invoegen reed ik netjes met het verkeer mee. Staat de teller gewoon al voorbij de 130… Dan rijden we dus met z’n allen gewoon een beetje te hard, maar groepskorting bij de politiefotografen zit er niet in volgens mn instructeur. Jammer nou :p

Goed, verder begin ik te merken dat meneer de instructeur begint met op het laatste moment instructies te geven, om te zien of bepaalde routines er al een beetje ingesleten zijn. Nou, dat valt nog tegen, bij zulke momenten mis ik nog vanalles. Owja, bij oranje verkeerslichten rijd ik bij voorkeur door, anders moet je weer vanalles kijken en beslissen enzo, dan liever geen risico en doorrijden, is nu gewoon nog veiliger schat ik in.

Ben benieuwd of we volgende keer weer de snelweg gaan doen, in ieder geval gingen we ook wat aandacht besteden aan reactiesnelheid, het snel nemen van beslissingen en kijkgedrag. Daar zit nog wat winst te halen, en dat zijn wel heel essentiële dingen. Blij dat m’n instructeur dat scherp in de gaten heeft, beter hij dan de examinator straks

Vanmorgen weer rondjes gesjeesd, niet echt veel speciaals meegemaakt, maar als je je voorneemt om van elke les wat te posten, dan moet dan maar natuurlijk

Vandaag in ieder geval weer in Tiel en omstreken rondgereden, kijkgedrag wat onder de loep genomen, verkeerspleintjes, en anticiperen enzo. De conclusies: ik kijk (vrij / te) kort voor me, ik ga pas over voorrangsregels nadenken als er werkelijk iets aankomt (en als er dan onverwacht iets aankomt reageer je dus te laat), en ik kijk nog steeds te graag naar de tellertjes voor m’n neus. Owja, en die koppeling ben ik vaak wat abrupt mee.

Klinkt heel dramatisch maar ik zie het maar als uitdagingen, er kan nog zoveel beter, daar gaan we lekker aan werken.

Volgende week donderdag weer, en dan snelweg

Zooo, vanmorgen vroeg theorieexamen met m’n meissie. Het resultaat: dubbelscore Allebei geslaagd, zij met 6 fouten, ik met 2. Dat kan gekker in ieder geval.

Vanavond weer een uurtje de praktijk. Vooral veel verkeerspleintjes en rotondes gedaan, en dat is eigenlijk wel goed ook wat m’n examenstad stikt van die dingen. Hellingtrekken ging best goed toen dat aan bod kwam. Niet zo raar want dat doe ik aan het begin van elke les minimaal één keer (instructeur zet de auto altijd tegen een flauwe helling op ) Schakelen gaat nog niet helemaal automatisch, als van rechts de opdracht ‘Terug naar z’n drie’ komt moet ik nog ff denken waar die ‘drie’ zit.

Komt wel goed denk, de rest is ook het resultaat van oefening Ik heb er iig nog lol in, en dat wilde ik maar eens zo houden

Lekker suggestieve titel weer, maar pakkende kopjes doen het altijd goed tenslotte.

En eigenlijk is het wel zo ook denk. Had ik al gezegd dat het afgelopen zaterdag koud was ? Koud met een hoofdletter K ? KOUD met vier hoofdletters ? Doorweekt, en windkracht ergens boven de 5. Dat is… nou, eh, koud dus.

Zondag ging goed. Maandagochtend totaal geen trek, alleen wat slokjes gedronken. Slechte hoop dat het die middag lekker zou gaan op m’n werk, wetend hoe ik me voelde, en op station Utrecht viel de beslissing: ik meld me ziek ook, dit wordt niks. Ik wil in bed. Ziekmelden was niet zo’n punt, begrip, en zelfs felicitaties. (Dat kan overigens zat anders voor wat betreft dat begrip, straks meer daarover).

Nou wilde het toeval -en dat was niet echt handig toeval- dat ik afgesproken had om maandagavond weer naar mn meissie te gaan, theorieexamen leren voor aankomende vrijdag. Ik voor de eerste keer, meissielief voor de tweede keer. De eerste keer is ze wel glansrijk geslaagd maar dat is intussen meer dan een jaar geleden, en dan moet je ijskoud opnieuw. Naja, samen maken, samen leren, samen slagen (??)

Maargoed, maandagmiddag, ziekgemeld, een bankje op Utrecht Centraal. Weet je wat, ik kies voor het dichtsbijzijnde bed: de trein naar Groningen, en dan ga ik daar onder de wol. Oeh. Ik slaap altijd goed in treinen maar dit was een uitzondering. Nooit geweten dat treinen zo warm zijn, zo koud, zo schudden, zo luidruchtig, etc. Dan duurt twee uur errug lang.

Goed, daar aangekomen uiteindelijk, en direct het bed in. Een verademing, dat wel. Niks gegeten nog, en alleen wat gedronken. De gedáchte aan eten was al bijna teveel.

Dinsdag op water -en geen brood- geleefd, en vandaag weer voorzichtigjes begonnen. Over morgen twijfel ik nog wat, maar ik denk dat ik de gok niet ga wagen. Straks ben ik vrijdag wéér ziek, en dan staat dat theorie-examen voor de deur.

Owja, over dat begrip bij ziekmelden: maandagavond kreeg meissielief exact dezelfde verschijnselen. Die meldde zich daarop maandagnacht ziek -dat kan, bij een bejaardenhuis is altijd wel iemand- en die kreeg doodleuk te horen: ‘Ga maar lekker naar bed, slik een paracetamolletje, en dan zien we je morgen wel’. De minachting. Alsof je zelf niet beslissen kunt of je ziek bent of niet. Dan had ik het maar goed getroffen eigenlijk.

En verder nog de moraal van dit verhaal: Ziek van de liefde, het kan ! Liefde kan mooi zijn, maar niet op een regenachtig waddeneiland. Nouja, de liefde wordt er niet minder van, maar de lijst maakt het schilderij hè

Jaja, vandaag hebben Marry en ik ons verloofd

De locatie: hier

Jawel, een zeikend nat Schiermonnikoog. Hoe romantisch (NOT :/ ) maar ze heeft gelukkig toch wel ja gezegd

En daar horen natuurlijk ringen bij:

Mooi he